Αργεί το καράβι... σκατά θα φέρει...

Ομολογουμένως, ένα blog το οποίο ξεκινάει με τις καλύτερες των προθέσεων, υπάρχει μια πολύ μικρή περίπτωση να καταντήσει «Της Κυριακής χαρά και της Δευτέρας λύπη»… Κάτι τέτοιο λοιπόν συνέβη και με το, μεγαλωμένο με τα καλύτερα, blog μου το οποίο πλέον χαρακτηρίζεται απόλυτα από την έκφραση «καλά κρασιά».

  

Θα θελα βέβαια να ζητήσω την επιείκεια των απανταχού αναγνωστών ανά τον κόσμο (…), καθότι για να το διατηρήσεις επίκαιρο και ενδιαφέρον, δίχως να πέσεις στην λούμπα των διάφορων βλακειών που γράφονται σε διάφορα blogs, χρειάζεται το τρίπτυχο Χρόνος – Διάθεση – Έμπνευση. Τα δύο τελευταία δυστυχώς χάθηκαν στην πορεία, το πρώτο ας πούμε αρχίζει να επανέρχεται κουτσά στραβά…

Αφορμή λοιπόν για την ολική επαναφορά είναι μια έρευνα που διάβασα πρόσφατα, η οποία διεξήχθη από το Πανεπιστήμιο Αιγαίου και αφορούσε το Facebook. Με βάση αυτή την έρευνα λοιπόν, η κατάντια πολλών ανθρώπων, διότι περί κατάντιας πρόκειται, είναι να θεωρούν εναλλακτικό τρόπο ζωής το συγκεκριμένο social network. Τα στοιχεία που παραθέτει η έρευνα είναι ενδιαφέροντα πλην όμως, δεν μιλάνε «ωμά» για την πραγματικότητα…

Σκεφτείτε λοιπόν ότι το Facebook στην πραγματικότητα είναι ένα πολύ μεγάλο εμπορικό κέντρο, στο οποίο μέσα υπάρχουν καταστήματα. Κάθε κατάστημα  λοιπόν λειτουργεί από τον ιδιοκτήτη του, όπου ιδιοκτήτης είναι ο άντρας ή η γυναίκα που έχει το ξεχωριστό προφίλ του. Η σελίδα μας λοιπόν είναι ένα κατάστημα, το οποίο «πουλάει» προϊόντα, έχει βιτρίνα, αποθήκη, έχει οπτικοακουστικά μέσα κ.λ.π.   

Το βασικό προϊόν που πουλάει το κάθε κατάστημα είναι… ο εαυτός του ιδιοκτήτη! Πως το επιτυγχάνει αυτό; Είναι απλό:  Στην βιτρίνα του καταστήματος , η οποία είναι ορατή σε όλον τον κόσμο και όχι μόνο στην «οδό που βρίσκεται», όλοι οι ιδιοκτήτες βάζουν τον «αφρό»! Τις πιο ωραίες φωτογραφίες, τις politicaly correct απόψεις, οι οποίες συνήθως είναι αντιγραμμένες από κάποιο βιβλίο ή από το διαδίκτυο, τις τυχόν επιδεξιότητες τους σε επάγγελμα, π.χ. αθλητές, πωλητές, επιχειρηματίες,  χορευτές, προμότερ και ότι μαλακία μπορείτε να φανταστείτε. Την συμμετοχή τους σε διάσημες ομάδες, σε συνδυασμούς ανθρώπων, τα εντυπωσιακά χόμπι τους (γιατί δεν είναι απλοί άνθρωποι τς τς αλλά μεγαλωμένοι στο Miami εξ ου και τα θαλάσσια σκί…) όλα, στον βωμό της επίδειξης και του «ΕΓΩ». Καταπληκτικοί καταστηματάρχες λοιπόν, πωλητές του εαυτού τους, υπεύθυνοι μάρκετινγκ για τα προσόντα τους και την προώθησή τους…

Και στις αποθήκες..;

Στις αποθήκες είναι στοιβαγμένες οι πραγματικές πτυχές μιας προσωπικότητας. Τα κόμπλεξ, οι εγωισμοί, τα αισθήματα κατωτερότητας, οι παραξενιές, οι εξωτερικές ασχήμιες, οι εσωτερικές ασχήμιες, οι περιέργειες, τα λάθη, όλα αυτά που στην ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ τα βλέπεις μπροστά σου! Εκεί μέσα όμως, στο υπέροχο ντεκόρ του «διακοσμητή» ,«πωλητή», «marketing manager» και δε συμμαζεύεται, στο κατάστημα του καθενός, όλα κρύβονται επιμελώς… Και το χειρότερο όλων; Εις γνώση μας.

Όλοι λοιπόν οι «πωλητές του εαυτού τους», πλασάρουν τα ακούσματά τους, τα χαρίσματά τους, τον μεγαλειώδη χαρακτήρα τους, το χιούμορ τους, την ΑΝΑΓΚΗ ΤΟΥΣ ΝΑ ΒΡΟΥΝ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΟΥΣ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ έτσι ώστε να νιώσουν αποδεκτοί… 

Σε ποιους άραγε;

Θα μπορούσα να γράψω περισσότερα αλλά παρασοβάρεψε ένα κατεξοχήν χιουμοριστικό blog. Συν τοις άλλοις, τώρα που το σκέφτομαι, ήρθε η ώρα μάλλον να τελειώνουμε με το κατάστημα….