Μάνα μόνο μια, ατάκες για τα ψυχιατρεία!

Προχθές που λέτε, είχε έρθει ο φίλος μου ο Γιώργος από το σπίτι να πιούμε κάνα ποτάκι καθότι αλκοολικοί χρόνια τώρα. Στην όμορφη συζήτηση που κάναμε, η οποία περιελάμβανε υπέροχες αναμνήσεις από την εποχή που μας «ξεζούμιζαν» επαγγελματικά και αντί για ευχαριστώ τώρα μας ζητάνε και τα ρέστα, ρίχνει ο Γιώργος την ιδέα: «Ρε μλκ, δεν γράφεις τίποτα για τις ατάκες που χουν πει κατά καιρούς οι μανάδες μας;»

Πρόσφατα, κυκλοφόρησε στις κινηματογραφικές αίθουσες η ταινία Orphan, ένα χαριτωμένο θρίλερ, με κεντρικό θέμα ένα κοριτσάκι την Esther (lauder?) που δεν κάνει παρέα με τα υπόλοιπα παιδάκια, έχει όμως πολλά ταλέντα και αφύσικα ώριμη σκέψη για την ηλικία της. Για να μην μακρηγορώ, καθότι πάντα με χαρακτήριζε η άμεση και σαφή επικοινωνία με τους χιλιάδες αναγνώστες αυτού του Blog (…), το κοριτσάκι αυτό που λέτε κάποια στιγμή «στραβώνει» και γαμεί (σοκάρω, το ξέρω) κυριολεκτικά την ζωή των θετών γονιών της.
Αναρωτήθηκα λοιπόν, αν αυτό το παιδί άκουγε τις ατάκες των μανάδων μας τι θα γινόταν…
Οι βασικές ατάκες των μανάδων μας έχουν βάση το… φαγητόοοο..! Οποιαδήποτε τηλεφωνική, κυρίως, κουβέντα για το φαγητό καταλήγει σε όμορφους διαλόγους ..:

Μάνα: «Γεια σου γιέ μου, τι κάνεις;» (εδώ θέλει προσοχή τι θα πεις, αν απαντήσεις καλά το ‘χασες το παιχνίδι γιατί τότε εκείνη δεν θα είναι καλά)
Γιός: «Κούραση μάνα, μόλις μπήκα στο σπίτι και τρώω…» (έγινε η πάσα)
Μάνα: «Καλή όρεξη… Να έρθεις από το σπίτι να σου δώσω παστίτσιο που έκανα εχθές, κολοκυθάκια για σένα και την γυναίκα σου, έχω και λίγο κοκκινιστό να πάρεις, πήρα και φρούτα από την Λαϊκή..»
Γιος: «Καλά ρε μάνα, την είδες ανθρωπιστική βοήθεια;»
Μάνα: (και εδώ αρχίζει το σόου). «Ε τι να κάνουμε, από τότε που παντρεύτηκες, μαύρα μάτια κάνουμε να σε δούμε... Έχεις αδυνατίσει κιόλας (χωρίς όμως να σε έχει δει, πάντα μια μάνα ΞΕΡΕΙ πότε αδυνάτισε ο γιός της). Άαααχ, καλά είμαι και γω, μην ανησυχείς… Δε χρειάζεται να έρθεις, το παιδί τι κάνει;; (άμεση αλλαγή κουβέντας, αφού έχει ρίξει το παράπονο – μαχαιριά)


Σε περίπτωση που η Μάνα χρειάζεται να φτιάξει κάτι στο σπίτι επακολουθεί το ερώτημα:
Μάνα: « Γεια (λιγόψυχη φωνή). Πότε θα έρθεις;»
Γιός: «Γιατί ρε μάνα, τι έγινε;»
Μάνα: «…έχουν ερειπώσει όλα εδώ!» (το πιθανότερο να θέλει σφίξιμο μια βίδα...)


Υπάρχει και η κατηγορία Mana Connecting people! Ναι καλά διαβάσατε φίλοι και φίλες, όταν η Μάνα ασκεί καθήκοντα υπενθύμισης κινητού..:

Μάνα: «Αύριο, γιορτάζει η θεία σου η Μαρία, να την πάρεις να της πεις χρόνια πολλά.»
Γιός: «Εντάξει ρε μάνα, θα την πάρω»
Μάνα: «Κοίτα να μην το ξεχάσεις, και την Πέμπτη έχει γενέθλια ο ξάδερφος σου και θα σβήσει κεράκια,καλό θα είναι ΝΑ ΡΘΕΙΣ! Σε περιμένω!»
Αν δε, δεν πας στα πιο πάνω, υπάρχει και η γκρίνια τύπου «Προώθηση». Ο τύπος αυτός «παίρνει αμπάριζα» το έτερο ήμισυ του σπιτιού, το οποίο ακούει χαριτωμενιές του στυλ «εγώ του τα λέω χρόνια δεν με ακούει», «είναι γαϊδούρι, η θεία το ένα, το άλλο, το έτσι, το γιουβέτσι…» και άλλα όμορφα.


Όταν δε είσαι στην εποχή του γάμου και, ας με συγχωρέσετε για την έκφραση, την ΓΑΜΗΣΕΣ με κεφαλαία γράμματα. Αν είσαι από τους ανθρώπους που δεν θέλεις να μπλέκεται στα πόδια σου τότε θα αντιμετωπίσεις υπέροχα σχόλια όπως:


«Εγώ δεν έχω λόγο σε τίποτα..;», «Πότε το πήρατε αυτό και με ποιους..; Εμ βέβαια… τη μάνα σου δεν την ρωτάς… οι ξένοι ξέρουν καλύτερα…», «Πότε είναι ο γάμος; Να μου πεις πότε είναι, να βάλω ένα κουρέλι (...) και να έρθω»


Επίσης πρέπει να μην ξεχάσουμε να αναφέρουμε ατάκες όπως:

«Όλα τα χούγια του πατέρα σου πήρες», «με χεις ξεχάσει εμένα», «όταν μια μέρα πεθάνω θα δεις», «δεν είμαι καλά» (τι έχεις; τίποτα... τι έχεις; Τίποτα… τι έχεις; Τίποτα…)», «να μη μιλώ εγώ», «εμ βέβαια, όλοι έχουν δίκιο, η μάνα σου ποτέ», «να με πάρεις τηλέφωνο όταν φτάσεις» (στο περίπτερο πάω ρε μάνα…), «ένα τηλέφωνο δεν ξέρεις να πάρεις», «η αδερφή σου όλο  έρχεται, εσύ καθόλου» κ.α.

Κλείνοντας θέλω να κάνω μια επισήμανση. Καλώς ή κακώς, μετά τα 60, η μάνα μπαίνει στο mode κλείδωσα. Είτε σε σακί με πατάτες μιλάς και προσπαθείς να εξηγήσεις κάτι, είτε στη μάνα σου, δεν υπάρχει ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΣΤΟ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟ να βγάλεις άκρη.


Για αυτό και τις αγαπάμε.
Και ας ακούνε καντήλια στα γεράματα…