Άαααχ, καλοκαιράκι, παραλίες, θάλασσα, ξύλινα μπαράκια, μυρωδιά λαδιού σε καλογυμνασμένα ή άθλια κορμιά, μουσικούλα να «βαράει» χαλαρά (ναι γίνονται και τα δύο, όταν είναι εμετική αλλά παίζει ήρεμα), ήλιος, ήχος από ρακέτες, φλάτς – φλούτς το κύμα… Κι όμως… Ξαφνικά, οι φωνές ενός μαλάκα έρχονται να ισοπεδώσουν το γαλήνιο της εικόνας!
Αρκετές φορές στο παρελθόν, σε συζητήσεις που είχα σε Μύκονο & Σαντορίνη μαζί με άλλες αδελφές(…), φρικιά, κομμώτριες και άλλα πρόσωπα του κοινωνικού Status, κατέληγα στο συμπέρασμα πως «χίλιες φορές διακοπές τον Σεπτέμβρη με τους φραγκάτους», κάτι το οποίο με εκφράζει άλλωστε όντας μεγαλωμένος με τα καλύτερα στα Βάστια (δεν τα αποκαλώ βόρεια προάστια διότι προκαλώ και δεν θέλω), παρά τον Αύγουστο με τον συφερτό της κοινωνικής μάζας και, δράττομαι της ευκαιρίας, να επισημάνω το επίπεδο της γραφής μου το οποίο η κουφάλα Φιλόλογος του Λυκείου ποτέ δεν εκτίμησε...
Η συνειδητή επιλογή λοιπόν, των ΜΗ διακοπών του Αυγούστου, δεν έχει να κάνει με την κλασική άποψη περί «καλύτερου service», «χαμηλότερων τιμών», «καλύτερων συνθηκών» κτλ. αλλά ΠΡΩΤΙΣΤΟΣ με την αποφυγή του προαναφερθέντος μαλάκα ο οποίος εγκαταλείπει το κλεινόν άστυ!
Ελάτε λοιπόν όλοι μαζί, να σκεφτούμε παρέα, σαν άλλοτε, όπως τότε που μαζευόμασταν γύρω από μια φωτιά στην παραλία και παίζοντας κιθάρα σκεφτόμασταν και ονειρευόμασταν το ιδανικό χαμούρεμα της βραδιάς, τι συμβαίνει με αυτόν τον μαλάκα που ανέφερα πιο πάνω (ρίχνοντας το επίπεδο του κειμένου, αλλά τι να κάνω που με έχει επηρεάσει ο Μπακούνιν).
Αυτός λοιπόν, εργάζεται σκληρά όλο τον χρόνο και περιμένει ΠΩΣ ΚΑΙ ΠΩΣ αυτές τις 2 καταραμένες εβδομάδες που θα πάει διακοπές(…). Σκεφτείτε λοιπόν για λίγο το ανέκδοτο με τον γρύλο και κάντε τους παραλληλισμούς. Περιμένει στωικά έναν ολόκληρο χρόνο να φύγει. Τα μαζεύει όλα. Προβλήματα, τσακωμούς, εντάσεις, αγαμίες, αφραγκιές, γκρίνιες, όλα. Τα συσσωρεύει και έρχεται η ώρα να φύγειιιιι… Και τον καταλαβαίνεις από χιλιόμετρο…
Πρόκειται για οργανισμό που τον βρίσκουμε σε πληθώρα στις μεγαλουπόλεις αφού ευδοκιμεί και διαπρέπει εκεί. Το όνομά του είναι Στοιβαγμένος – Στοιβαγμένος (κατά το Μονάχους – Μονάχους) … Χαρακτηρίζεται από το αυτοκίνητό του (Hyundai Accent) ενίοτε, το οποίο με τόσο φόρτωμα θα μπορούσε να έχει και ντουντούκα πουλώντας πατάτες στο πλοίο.
Αρκετές φορές στο παρελθόν, σε συζητήσεις που είχα σε Μύκονο & Σαντορίνη μαζί με άλλες αδελφές(…), φρικιά, κομμώτριες και άλλα πρόσωπα του κοινωνικού Status, κατέληγα στο συμπέρασμα πως «χίλιες φορές διακοπές τον Σεπτέμβρη με τους φραγκάτους», κάτι το οποίο με εκφράζει άλλωστε όντας μεγαλωμένος με τα καλύτερα στα Βάστια (δεν τα αποκαλώ βόρεια προάστια διότι προκαλώ και δεν θέλω), παρά τον Αύγουστο με τον συφερτό της κοινωνικής μάζας και, δράττομαι της ευκαιρίας, να επισημάνω το επίπεδο της γραφής μου το οποίο η κουφάλα Φιλόλογος του Λυκείου ποτέ δεν εκτίμησε...
Η συνειδητή επιλογή λοιπόν, των ΜΗ διακοπών του Αυγούστου, δεν έχει να κάνει με την κλασική άποψη περί «καλύτερου service», «χαμηλότερων τιμών», «καλύτερων συνθηκών» κτλ. αλλά ΠΡΩΤΙΣΤΟΣ με την αποφυγή του προαναφερθέντος μαλάκα ο οποίος εγκαταλείπει το κλεινόν άστυ!
Ελάτε λοιπόν όλοι μαζί, να σκεφτούμε παρέα, σαν άλλοτε, όπως τότε που μαζευόμασταν γύρω από μια φωτιά στην παραλία και παίζοντας κιθάρα σκεφτόμασταν και ονειρευόμασταν το ιδανικό χαμούρεμα της βραδιάς, τι συμβαίνει με αυτόν τον μαλάκα που ανέφερα πιο πάνω (ρίχνοντας το επίπεδο του κειμένου, αλλά τι να κάνω που με έχει επηρεάσει ο Μπακούνιν).
Αυτός λοιπόν, εργάζεται σκληρά όλο τον χρόνο και περιμένει ΠΩΣ ΚΑΙ ΠΩΣ αυτές τις 2 καταραμένες εβδομάδες που θα πάει διακοπές(…). Σκεφτείτε λοιπόν για λίγο το ανέκδοτο με τον γρύλο και κάντε τους παραλληλισμούς. Περιμένει στωικά έναν ολόκληρο χρόνο να φύγει. Τα μαζεύει όλα. Προβλήματα, τσακωμούς, εντάσεις, αγαμίες, αφραγκιές, γκρίνιες, όλα. Τα συσσωρεύει και έρχεται η ώρα να φύγειιιιι… Και τον καταλαβαίνεις από χιλιόμετρο…
Πρόκειται για οργανισμό που τον βρίσκουμε σε πληθώρα στις μεγαλουπόλεις αφού ευδοκιμεί και διαπρέπει εκεί. Το όνομά του είναι Στοιβαγμένος – Στοιβαγμένος (κατά το Μονάχους – Μονάχους) … Χαρακτηρίζεται από το αυτοκίνητό του (Hyundai Accent) ενίοτε, το οποίο με τόσο φόρτωμα θα μπορούσε να έχει και ντουντούκα πουλώντας πατάτες στο πλοίο.
Η μανούρα ξεκινάει μπαίνοντας στο πλοίο αφού πρέπει να μπει πρώτος. Και ας βγει τελευταίος… Χώνεται, ελίσσεται σαν χέλι λαδωμένο με Coppertone…Και μπαίνει τελευταίος τελικά… Προηγούνται τα φορτηγά βρε….
Η μανούρα συνεχίζεται και μέσα στο πλοίο. Γιατί όχι στο σαλόνι της πρώτης θέσης, γιατί να μην κάνω τον καναπέ προσωπικό κρεβάτι, που θα βάλω τις τσάντες, μεγάλη η ουρά στο bar, έναν καφέ 3 ευρώ οι αλήτες, κουνάει το ρημάδι, θα αργήσουμε, γιατί κάνουν φασαρία οι πίσω, οι μπροστινοί, οι πλάγιοι, γιατί υπάρχουν και άλλοι στο πλοίο εκτός από εμένα και άλλα όμορφα…
Το κεφάλαιο «μανούρα στο πλοίο» κλείνει, περιμένοντας 45 λεπτά στην ουρά στις σκάλες και προτού ΚΑΝ το πλοίο φτάσει στο ρημαδιασμένο το λιμάνι, βάζοντας τον κινητήρα μπροστά 25 λεπτά νωρίτερα και προκαλώντας μαζί και με άλλους μαλάκες (όχι, δεν είναι είδος προς εξαφάνιση, κάθε άλλο μάλιστα) μια όμορφη και γεμάτη καλοκαιρινές οσμές ασφυξία στους υπόλοιπους…
Συνεχίζοντας περιληπτικά, διότι θα μας πάρει το ξημέρωμα αν τα γράψω όλα, η ζοχάδα και οι μανούρες συνεχίζονται στα: δωμάτια που δεν είναι καθαρά, φαγητά που είναι άψητα και ακριβά, στα παιδιά του δίπλα που κλαίνε, στον αέρα που φυσάει στην παραλία και τσούζει η άμμος(…), στο παρκινγκ που δεν βρίσκει εύκολα, στις εφημερίδες που έρχονται μετά τις 2 το μεσημέρι (και βιάζεται), στον αέρα που αναπνέει και άλλα όμορφα γραφικά…
Θα ήθελα όμως να επικεντρωθώ, και δώστε έμφαση σε αυτήν, δεν επιτελώ κοινωνικό έργο τσάμπα, στην επιστροφή του μαλάκα στο κλεινόν άστυ. Εκεί λοιπόν αγαπητοί φίλοι και φίλες (Βέφα Αλεξιάδου), αξίζει να τονιστεί ότι: Γυρνώντας ο φίλος μας έχει στο μυαλό του, το μπες - βγες στο πλοίο για την επιστροφή (αν στο πήγαινε ήταν ζοχάδας σκεφτείτε τώρα…), τους λογαριασμούς που είναι απλήρωτοι και δεν ανοίγει η πόρτα διότι έχουν στοιβάξει από πίσω της (αφού ΜΟΝΟ ΤΟΤΕ η κουφάλα ο ταχυδρόμος τους βάζει από κάτω, λες και το κάνει επίτηδες), την δουλειά που ξεκινάει ξανά, την σκέψη ότι πρέπει να περιμένει άλλες 355 μέρες για να ξαναπάει κάπου, τους τσακωμούς με την γκόμενα – γυναίκα του κατά την διάρκεια της «απόδρασης» και άλλα πολλά.
Και όλα αυτά να ξέρετε φαίνονται στον δρόμο. Τους βλέπεις… Σαν μαστουρωμένοι οδηγάνε, μιλάνε, «ε καλά περάσαμε, του χρόνου πάλι» (μαυρισμένο πρόσωπο όπως και η ψυχή), «καλή η Αθήνα και τον Αύγουστο» (παπάρια, αλλά τι να πει), πετάει ένα «καλά ήταν αλλά λίγο μωρέ» (ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΟ να ξέρετε) και η ιστορία συνεχίζεται με όλους εμάς που έχουμε να αντιμετωπίσουμε τον μαλάκα σε καθημερινή βάση!
Γι’ αυτό σας λέω. Διακοπές Σεπτέμβρη…
ΥΣ.: Παρεμπιπτόντως, για να τονίσω και την αμφίδρομη σχέση των κειμένων μου καθότι υπάρχει επίπεδο (…), η αγάμητη γκόμενα του Facebook, είναι και αυτή στην Αθήνα τελειωμένη από χρήμα και memory stick αφού έχει τραβήξει φώτο, «την Γεωργία που γέλαγε στα βραχάκια», «εμένα την Τζούλη, την Τάνια, την Μαίρη, την Τίνα και την Βίκη» (όλα τα ονόματα είναι ψαγμένα δισύλλαβα τονίζοντας την αίσθηση του κωλόμπαρου)… Σεπτέμβρη λέμεεε, να τον ακούτε τον Drastic Need…
Η μανούρα συνεχίζεται και μέσα στο πλοίο. Γιατί όχι στο σαλόνι της πρώτης θέσης, γιατί να μην κάνω τον καναπέ προσωπικό κρεβάτι, που θα βάλω τις τσάντες, μεγάλη η ουρά στο bar, έναν καφέ 3 ευρώ οι αλήτες, κουνάει το ρημάδι, θα αργήσουμε, γιατί κάνουν φασαρία οι πίσω, οι μπροστινοί, οι πλάγιοι, γιατί υπάρχουν και άλλοι στο πλοίο εκτός από εμένα και άλλα όμορφα…
Το κεφάλαιο «μανούρα στο πλοίο» κλείνει, περιμένοντας 45 λεπτά στην ουρά στις σκάλες και προτού ΚΑΝ το πλοίο φτάσει στο ρημαδιασμένο το λιμάνι, βάζοντας τον κινητήρα μπροστά 25 λεπτά νωρίτερα και προκαλώντας μαζί και με άλλους μαλάκες (όχι, δεν είναι είδος προς εξαφάνιση, κάθε άλλο μάλιστα) μια όμορφη και γεμάτη καλοκαιρινές οσμές ασφυξία στους υπόλοιπους…
Συνεχίζοντας περιληπτικά, διότι θα μας πάρει το ξημέρωμα αν τα γράψω όλα, η ζοχάδα και οι μανούρες συνεχίζονται στα: δωμάτια που δεν είναι καθαρά, φαγητά που είναι άψητα και ακριβά, στα παιδιά του δίπλα που κλαίνε, στον αέρα που φυσάει στην παραλία και τσούζει η άμμος(…), στο παρκινγκ που δεν βρίσκει εύκολα, στις εφημερίδες που έρχονται μετά τις 2 το μεσημέρι (και βιάζεται), στον αέρα που αναπνέει και άλλα όμορφα γραφικά…
Θα ήθελα όμως να επικεντρωθώ, και δώστε έμφαση σε αυτήν, δεν επιτελώ κοινωνικό έργο τσάμπα, στην επιστροφή του μαλάκα στο κλεινόν άστυ. Εκεί λοιπόν αγαπητοί φίλοι και φίλες (Βέφα Αλεξιάδου), αξίζει να τονιστεί ότι: Γυρνώντας ο φίλος μας έχει στο μυαλό του, το μπες - βγες στο πλοίο για την επιστροφή (αν στο πήγαινε ήταν ζοχάδας σκεφτείτε τώρα…), τους λογαριασμούς που είναι απλήρωτοι και δεν ανοίγει η πόρτα διότι έχουν στοιβάξει από πίσω της (αφού ΜΟΝΟ ΤΟΤΕ η κουφάλα ο ταχυδρόμος τους βάζει από κάτω, λες και το κάνει επίτηδες), την δουλειά που ξεκινάει ξανά, την σκέψη ότι πρέπει να περιμένει άλλες 355 μέρες για να ξαναπάει κάπου, τους τσακωμούς με την γκόμενα – γυναίκα του κατά την διάρκεια της «απόδρασης» και άλλα πολλά.
Και όλα αυτά να ξέρετε φαίνονται στον δρόμο. Τους βλέπεις… Σαν μαστουρωμένοι οδηγάνε, μιλάνε, «ε καλά περάσαμε, του χρόνου πάλι» (μαυρισμένο πρόσωπο όπως και η ψυχή), «καλή η Αθήνα και τον Αύγουστο» (παπάρια, αλλά τι να πει), πετάει ένα «καλά ήταν αλλά λίγο μωρέ» (ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΟ να ξέρετε) και η ιστορία συνεχίζεται με όλους εμάς που έχουμε να αντιμετωπίσουμε τον μαλάκα σε καθημερινή βάση!
Γι’ αυτό σας λέω. Διακοπές Σεπτέμβρη…
ΥΣ.: Παρεμπιπτόντως, για να τονίσω και την αμφίδρομη σχέση των κειμένων μου καθότι υπάρχει επίπεδο (…), η αγάμητη γκόμενα του Facebook, είναι και αυτή στην Αθήνα τελειωμένη από χρήμα και memory stick αφού έχει τραβήξει φώτο, «την Γεωργία που γέλαγε στα βραχάκια», «εμένα την Τζούλη, την Τάνια, την Μαίρη, την Τίνα και την Βίκη» (όλα τα ονόματα είναι ψαγμένα δισύλλαβα τονίζοντας την αίσθηση του κωλόμπαρου)… Σεπτέμβρη λέμεεε, να τον ακούτε τον Drastic Need…
A ρε φίλε πόσο δίκιο έχεις...