Δευτέρα 24 Αυγούστου 2009
Όλα αυτά που θέλετε να πείτε.
- Το κακό δεν είναι ότι είστε βλάκες… Το κακό είναι ότι είστε ανίκανοι. Και εσείς που τους ψηφίσατε να τους χαίρεστε!
- Δίνουμε υπέρογκα χρήματα για αγορά μαχητικών αεροσκαφών, αρμάτων και ότι μαλακία μπορείς να φανταστείς. Τα μισά να είχαν δοθεί για εξοπλισμό πυρόσβεσης (αεροσκάφη, ελικόπτερα κ.λπ.) βρε ΜΙΖΑΔΟΡΟΙ, ίσως και να χαμε σώσει κάτι! Παίξτε τώρα «κλέφτες και αστυνόμους» στο Αιγαίο με τον «εχθρό» και αφήστε ΤΟΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΕΧΘΡΟ να σας γαμεί ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ τα σπίτια και τη χώρα σας - μας…
- Δε διαφωνώ… Έχετε δίκιο εν μέρει… Το να απαλλοτριώσεις τόσο μεγάλες εδαφικές εκτάσεις δίνοντας χρήματα σε αυτούς, των οποίων θες τα εδάφη ,είναι ασύμφορο. Το να τ’ ΑΓΟΡΑΣΕΙΣ ΜΕΤΑ ΩΣ ΚΑΜΜΕΝΗ ΓΗ σίγουρα συμφέρει περισσότερο. Δείτε την αεροφωτογραφία της Ιόνιας οδού και θα καταλάβετε για φωτιές προηγούμενων χρόνων…
- Πώς να το κάνουμε. Η Αττική «φουλάρισε». Έφτασε οικοδομικά στο ταβάνι της οπότε πρέπει να υπάρξει επέκταση, το καταλαβαίνω. Θέλω να πιστεύω πως, κάτω από τις νέες οικοδομές, θα θαφτείτε και εσείς…
- Όμορφα και γραφικά όλα αυτά περί, «Πύρινης λαίλαπας», «Πύρινου ολέθρου», «Κρανίου τόπος», «μόνο ο θεός θα μας σώσει» κ.λπ. Εξηγήστε μου όμως μόνο τούτο: ΑΥΤΑ ΤΑ ΓΑΜΩΣΠΙΤΑ ΠΟΥ ΒΡΕΘΗΚΑΝ ΣΤΗΝ ΜΕΣΗ ΤΟΥ ΔΑΣΟΥΣ όλα νόμιμα ε; Θα μου πεις, ρεύμα και νερό ποιος τους έδωσε. Το κράτος. Για εσάς λοιπόν που χάσατε τις βιλλίτσες μέσα στα Δάση, ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΣΤΑ ΠΑΠΑΡΙΑ ΜΟΥ! Η γιαγιά που έκλαιγε στο Ντράφι ενώ καιγόταν το τσιμεντένιο παραγκάκι της τι έφταιγε γαμώ το σπίτι σας (που κάηκε);
- Και τα κανάλια… Αχ τα κανάλια! Εντάξει; Το κάνατε το show πατώντας στα αποκαΐδια των ανθρώπων. Μας δείξατε το κλάμα, τον πόνο, την θλίψη, την κραυγή, την ισοπέδωση. Ωραία. Από αύριο ξέρετε εσείς. Πρώτα πλάνα από τα καμένα, μετά από τα ερείπια, μετά το τι θα γίνει με τους πληγέντες και πάει λέγοντας… Και μεθαύριο ήρθε ο Χριστοφοράκος, δεν ήρθε… Στα τσακίδια όλοι σας…
- Έχω μια απορία. ΠΟΙΟΙ ΘΑ ΑΠΟΖΗΜΙΩΘΟΥΝ ΓΡΗΓΟΡΟΤΕΡΑ; ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΚΑΗΚΑΝ ΕΧΘΕΣ ΣΤΟΝ ΔΙΟΝΥΣΟ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΣΤΕΦΑΝΟ ‘Η ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΚΑΗΚΑΝ ΠΡΙΝ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΗΝ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟ; Θέλετε απάντηση..;
- Μου κάψατε την Πάρνηθα, στην οποία μεγάλωσα και ήθελα να μεγαλώσουν και τα παιδιά μου, μου κάψατε την Πελοπόννησο ένα φυσικό παράδεισο, τώρα κάψατε και την υπόλοιπη Αττική. Θέλω να δω τι εναλλακτικές θα έχετε για του χρόνου… Μην ανησυχείτε όμως. ΟΤΙ και να βάλετε σκοπό να κάψετε, θα σας δοθεί η ευκαιρία. Άλλωστε σε τέτοιο κωλοχανίο, ευκαιρίες πολλές...
- Ξέρετε κάτι; Ας κοιταχτούμε ΟΛΟΙ ΜΑΣ στους καθρέπτες και ας κάνουμε την αυτοκριτική μας. Διότι όλα καλά με τους κρατικούς μηχανισμούς, τους ανίκανους των κυβερνήσεων, τις ελλιπείς τακτικές, τον ελλιπή εξοπλισμό κ.α., αλλά ΟΛΑ ΑΥΤΑ τα προκαλούμε εμείς με την αναισθησία μας και τους ασυνείδητους γύρω μας. Δεν κατοικούν άλλοι σε αυτόν τον πλανήτη, εμείς ζούμε…
Τρίτη 18 Αυγούστου 2009
Ο Αύγουστος του γνωστού του μαλάκα του Έλληνα…
Αρκετές φορές στο παρελθόν, σε συζητήσεις που είχα σε Μύκονο & Σαντορίνη μαζί με άλλες αδελφές(…), φρικιά, κομμώτριες και άλλα πρόσωπα του κοινωνικού Status, κατέληγα στο συμπέρασμα πως «χίλιες φορές διακοπές τον Σεπτέμβρη με τους φραγκάτους», κάτι το οποίο με εκφράζει άλλωστε όντας μεγαλωμένος με τα καλύτερα στα Βάστια (δεν τα αποκαλώ βόρεια προάστια διότι προκαλώ και δεν θέλω), παρά τον Αύγουστο με τον συφερτό της κοινωνικής μάζας και, δράττομαι της ευκαιρίας, να επισημάνω το επίπεδο της γραφής μου το οποίο η κουφάλα Φιλόλογος του Λυκείου ποτέ δεν εκτίμησε...
Η συνειδητή επιλογή λοιπόν, των ΜΗ διακοπών του Αυγούστου, δεν έχει να κάνει με την κλασική άποψη περί «καλύτερου service», «χαμηλότερων τιμών», «καλύτερων συνθηκών» κτλ. αλλά ΠΡΩΤΙΣΤΟΣ με την αποφυγή του προαναφερθέντος μαλάκα ο οποίος εγκαταλείπει το κλεινόν άστυ!
Ελάτε λοιπόν όλοι μαζί, να σκεφτούμε παρέα, σαν άλλοτε, όπως τότε που μαζευόμασταν γύρω από μια φωτιά στην παραλία και παίζοντας κιθάρα σκεφτόμασταν και ονειρευόμασταν το ιδανικό χαμούρεμα της βραδιάς, τι συμβαίνει με αυτόν τον μαλάκα που ανέφερα πιο πάνω (ρίχνοντας το επίπεδο του κειμένου, αλλά τι να κάνω που με έχει επηρεάσει ο Μπακούνιν).
Αυτός λοιπόν, εργάζεται σκληρά όλο τον χρόνο και περιμένει ΠΩΣ ΚΑΙ ΠΩΣ αυτές τις 2 καταραμένες εβδομάδες που θα πάει διακοπές(…). Σκεφτείτε λοιπόν για λίγο το ανέκδοτο με τον γρύλο και κάντε τους παραλληλισμούς. Περιμένει στωικά έναν ολόκληρο χρόνο να φύγει. Τα μαζεύει όλα. Προβλήματα, τσακωμούς, εντάσεις, αγαμίες, αφραγκιές, γκρίνιες, όλα. Τα συσσωρεύει και έρχεται η ώρα να φύγειιιιι… Και τον καταλαβαίνεις από χιλιόμετρο…
Πρόκειται για οργανισμό που τον βρίσκουμε σε πληθώρα στις μεγαλουπόλεις αφού ευδοκιμεί και διαπρέπει εκεί. Το όνομά του είναι Στοιβαγμένος – Στοιβαγμένος (κατά το Μονάχους – Μονάχους) … Χαρακτηρίζεται από το αυτοκίνητό του (Hyundai Accent) ενίοτε, το οποίο με τόσο φόρτωμα θα μπορούσε να έχει και ντουντούκα πουλώντας πατάτες στο πλοίο.
Η μανούρα συνεχίζεται και μέσα στο πλοίο. Γιατί όχι στο σαλόνι της πρώτης θέσης, γιατί να μην κάνω τον καναπέ προσωπικό κρεβάτι, που θα βάλω τις τσάντες, μεγάλη η ουρά στο bar, έναν καφέ 3 ευρώ οι αλήτες, κουνάει το ρημάδι, θα αργήσουμε, γιατί κάνουν φασαρία οι πίσω, οι μπροστινοί, οι πλάγιοι, γιατί υπάρχουν και άλλοι στο πλοίο εκτός από εμένα και άλλα όμορφα…
Το κεφάλαιο «μανούρα στο πλοίο» κλείνει, περιμένοντας 45 λεπτά στην ουρά στις σκάλες και προτού ΚΑΝ το πλοίο φτάσει στο ρημαδιασμένο το λιμάνι, βάζοντας τον κινητήρα μπροστά 25 λεπτά νωρίτερα και προκαλώντας μαζί και με άλλους μαλάκες (όχι, δεν είναι είδος προς εξαφάνιση, κάθε άλλο μάλιστα) μια όμορφη και γεμάτη καλοκαιρινές οσμές ασφυξία στους υπόλοιπους…
Συνεχίζοντας περιληπτικά, διότι θα μας πάρει το ξημέρωμα αν τα γράψω όλα, η ζοχάδα και οι μανούρες συνεχίζονται στα: δωμάτια που δεν είναι καθαρά, φαγητά που είναι άψητα και ακριβά, στα παιδιά του δίπλα που κλαίνε, στον αέρα που φυσάει στην παραλία και τσούζει η άμμος(…), στο παρκινγκ που δεν βρίσκει εύκολα, στις εφημερίδες που έρχονται μετά τις 2 το μεσημέρι (και βιάζεται), στον αέρα που αναπνέει και άλλα όμορφα γραφικά…
Θα ήθελα όμως να επικεντρωθώ, και δώστε έμφαση σε αυτήν, δεν επιτελώ κοινωνικό έργο τσάμπα, στην επιστροφή του μαλάκα στο κλεινόν άστυ. Εκεί λοιπόν αγαπητοί φίλοι και φίλες (Βέφα Αλεξιάδου), αξίζει να τονιστεί ότι: Γυρνώντας ο φίλος μας έχει στο μυαλό του, το μπες - βγες στο πλοίο για την επιστροφή (αν στο πήγαινε ήταν ζοχάδας σκεφτείτε τώρα…), τους λογαριασμούς που είναι απλήρωτοι και δεν ανοίγει η πόρτα διότι έχουν στοιβάξει από πίσω της (αφού ΜΟΝΟ ΤΟΤΕ η κουφάλα ο ταχυδρόμος τους βάζει από κάτω, λες και το κάνει επίτηδες), την δουλειά που ξεκινάει ξανά, την σκέψη ότι πρέπει να περιμένει άλλες 355 μέρες για να ξαναπάει κάπου, τους τσακωμούς με την γκόμενα – γυναίκα του κατά την διάρκεια της «απόδρασης» και άλλα πολλά.
Και όλα αυτά να ξέρετε φαίνονται στον δρόμο. Τους βλέπεις… Σαν μαστουρωμένοι οδηγάνε, μιλάνε, «ε καλά περάσαμε, του χρόνου πάλι» (μαυρισμένο πρόσωπο όπως και η ψυχή), «καλή η Αθήνα και τον Αύγουστο» (παπάρια, αλλά τι να πει), πετάει ένα «καλά ήταν αλλά λίγο μωρέ» (ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΟ να ξέρετε) και η ιστορία συνεχίζεται με όλους εμάς που έχουμε να αντιμετωπίσουμε τον μαλάκα σε καθημερινή βάση!
Γι’ αυτό σας λέω. Διακοπές Σεπτέμβρη…
ΥΣ.: Παρεμπιπτόντως, για να τονίσω και την αμφίδρομη σχέση των κειμένων μου καθότι υπάρχει επίπεδο (…), η αγάμητη γκόμενα του Facebook, είναι και αυτή στην Αθήνα τελειωμένη από χρήμα και memory stick αφού έχει τραβήξει φώτο, «την Γεωργία που γέλαγε στα βραχάκια», «εμένα την Τζούλη, την Τάνια, την Μαίρη, την Τίνα και την Βίκη» (όλα τα ονόματα είναι ψαγμένα δισύλλαβα τονίζοντας την αίσθηση του κωλόμπαρου)… Σεπτέμβρη λέμεεε, να τον ακούτε τον Drastic Need…
Πέμπτη 6 Αυγούστου 2009
Η αγάμητη χαζό - γκόμενα του Facebook και οι επιπτώσεις στο οικοσύστημα …
Ισοπεδώνοντας την φιλοσοφική(..) ύπαρξη
τούτου εδώ του blog, αναγκάζομαι αγαπητοί φίλοι και φίλες να «πέσω» χαμηλά για να εστιάσω στο πιο πάνω είδος θηλυκού.
Ναι, το γνωρίζω, κάποιες από τις θηλυκές υπάρξεις θα χαμογελάσουν κάποιες άλλες θα δυσανασχετήσουν αλλά στο τέλος οι περισσότερες θα συμφωνήσουν σ’ ένα πράγμα. E ναι λοιπόν! Το μέγεθος μετράει! Στους τραπεζικούς λογαριασμούς βρε...
Ένας διάσημος συγγραφέας είπε ότι
«αποφαίνεται το θυμικό των ανθρώπων, επηρεάζεται δε από το εκάστοτε κοινωνικό καθεστώς, ότι οι συναισθηματικές μας πράξεις είναι απόρροια της κυρίαρχης κοινωνικής αντίληψης, εάν το καθεστώς είναι αριστερό(…), τότε τα συναισθήματά μας είναι καλά, εάν είναι φασιστικό τότε είναι κακά…».
Παπάρια. Άμα η χαζό - γκόμενα θέλει να πηδηχθεί από κει μέσα, θα πηδηχθεί. Τέλος. Την βλέπεις ρε παιδάκι μου, την ξεχωρίζεις από χιλιόμετρο.
Και να σου φωτογραφίες από την πισίνα, την παραλία, το σαλόνι, το club, το μπαρ, στο αυτοκίνητο, στο μπαλκόνι, στον μανάβη, στο κρεοπώλη και πάει λέγοντας.
Τα δυο τελευταία παραδείγματα δε, αφορούν την έμφαση που δίνει στην οικογενειακή εικόνα της βεβαίως – βεβαίως, η οποία ΠΡΕΠΕΙ να συμβαδίζει με τις ξέκωλες φωτο της πισίνας καθότι δεν αυτονόμαστε μόνο αλλά στηρίζουμε ΚΑΙ την ελληνική οικογένεια.
Ιδιαίτερη σημασία δε, δίδεται στις προσωπικές φωτογραφίες τύπου «στραμπούληγμα», που τραβιούνται μπροστά σε καθρέπτες συνήθως μπάνιων, με μεγάλο πλεονέκτημα την βέλτιστη δυνατή στάση καθώς και τον ΣΥ ΝΕ ΧΟ ΜΕ ΝΟ έλεγχο του μακιγιάζ.
Ο τύπος «στραμπούληγμα», χαρακτηρίζεται από την προσπάθεια να μην φανεί το χέρι που τραβάει, να είναι ¾ φωτογραφία για να μην φανεί η μύτη, το ένα μάτι να κοιτάει τον καθρέπτη για να βλέπουμε τι τραβάμε, το άλλο να κοιτάει πονηρά τον φακό και πάει λέγοντας.
Συνήθως μετά από τέτοια προσπάθεια εξαντλούνται κιόλας…
Μεγάλο κεφάλαιο στην facebook(ική) προσωπικότητα της αγάμητης (σοκάρεστε με τη λέξη το ξέρω, αλλά πρέπει να τονίσω το μέγεθος του προβλήματος) χαζό – γκόμενας, είναι και οι φωτογραφίες με τους φίλους.
Εκεί τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Υλικά:
5 φίλους άνδρες κατά προτίμηση με γυμνασμένους κοιλιακούς και το άσπρο το γυαλί το carrera το γαλατάδικο, το οποίο υποδηλώνει το στυλ του σύγχρονου γόη (σε άλλο κείμενο θα αναφερθούμε εκτενώς), 3 – 4 ΑΣΧΗΜΟΤΕΡΕΣ από εκείνη γκόμενες – «φίλες», οι οποίες θα φοράνε μαγιό ΛΙΓΟΤΕΡΟ ξέκωλουά (είναι γαλλική η λέξη) και οι οποίες έχουν πάρει ΡΗΤΕΣ ΕΝΤΟΛΕΣ ότι σε οποιαδήποτε φωτογραφία τραβηχτεί πρέπει να γελάνε σαν τα άλογα πριν φάνε την ζαχαρίτσα, να «πετάνε» πόδια μπροστά, να αγκαλιάζονται, να φιλιούνται, να δημιουργούν ρε παιδί μου την αίσθηση «Πάμε για τρέλες στη Σεϋχέλλες» αλλά επειδή δεν τα στάξε ο μπαμπάς καλό είναι και το Ballux… Τα υλικά ολοκληρώνονται με την χαζό – γκόμενά μας καθώς και τον… τον… τον… έλα που δεν κατάλαβες τώρα… έλα καλέ… ΤΟΝ ΑΝΤΡΑ τον δικό μας παιδάκι μου! Έτσιιιιιι!
Αυτός δυστυχώς είναι και ο αδύναμος κρίκος παιδιά. Ναι, μην το σκέφτεστε πολύ, αυτός σέρνει τον σταυρό. Αναγκάζεται να απαντάει σε ερωτήσεις τύπου «γιατί χάλασε το μαλλί;», «γιατί βράχηκε το τσιγάρο;», «η άλλη απέναντι σε γουστάρει;», «τον κώλο μου τον έχει;» και άλλα τέτοια όμορφα.
Πασχίζει να την κάνει να δείξει ΓΚΟΜΕΝΑΡΑ για να μην πω άλλη λέξη και σοκάρω(…), την παίρνει αγκαλιά και…
...ρυθμίζει το διάφραγμα του φακού 10 φορές διότι δεν της άρεσε η φωτογραφία «φαίνεται η μύτη μου ρε μωρό», την ταχύτητα του κλείστρου άλλες 5 «δεν πιάνει το κουνημένο το μαλλί το Τρυφωνας Σαμαράς ρε μωρό», την ανάλυση της ψηφιακής διότι «να την βάλω στο fb να την δει ο άλλος που με φτυσε…».
Αυτό δεν το λέει φωναχτά, για ευνόητους λόγους αλλά είναι τόσο χαζή που στο Status της θα αναφέρει «όμορφα» πράγματα όπως, «ήσουν τα πάντα αλλά δεν το ξέρες…», «είχες πει για πάντα μαζί την Δευτέρα, την Τρίτη πήγες με την Σίση…», «ένα κενό μέσα μου…», «δεν άξιζες τίποτα τελικά» (αυτό είναι πολύ της μόδας να ξέρετε), και άλλα πολλά ακόμα πιο έξυπνα status.
To Status στο Fb παιδιά, είναι την σήμερον ημέρα κάτι σαν το λεύκωμα που έγραφαν τα κοριτσάκια κάποτε.
«Δευτέρα σήμερα αγαπητό μου λεύκωμα και ο Τάκης με φίλησε…». «Τρίτη. Αδιαθέτησα…» και πάει λέγοντας. Πρόσφατα, σε ένα Status διάβασα το επικό «Εγώ έδωσα τα πάντα και εσύ με πρόδωσες.» Με αυτό το Status πραγματικά κατάλαβα ότι την «σημάδεψε» ο άτιμος, την ξεγύμνωσε απ΄ όλες της τις αυταπάτες και δείχνοντάς της, μέσα σε κατάσταση ιλίγγου και έξαρσης, το αβυσσαλέο βάθος των αποθεμάτων της…
Και που να μπεί στα 17 παιδιά...
